مؤمن خان، باشنده شهر کابل، به رادیو آزادی میگوید که خودش دکان کوچکی دارد، اما بیشتر اقارب و خویشاوندانش در خارج از کشور زندهگی میکنند و هر ماه برای تأمین نیازهای اقتصادی خانوادههایشان به او پول میفرستند تا آن را به دست آنان برساند.
بیشتر اوقات، ماهبهماه پولهایشان را تحویل میگیرم و به خانوادههایشان میرسانم
او گفت: "پسران کاکا و بسیاری از اقارب من در خارج از کشور هستند و خانوادههایشان در اینجا هیچ کاروبار و منبع درآمدی ندارند و تنها به همان پولها متکی اند. بیشتر اوقات، ماهبهماه پولهایشان را تحویل میگیرم و به خانوادههایشان میرسانم. همین کمکها یکی از راههای حل مشکلات آنان است."
شماری از خانوادهها در ولایتهای مختلف افغانستان نیز میگویند که نبود فرصتهای کاری و کمبود منابع درآمد، آنان را ناچار ساخته تا هزینههای مواد غذایی، کرایه خانه، تداوی و آموزش کودکان خود را از پولهای که بستهگانشان از خارج میفرستند، تأمین کنند.
عبدالستار ایوبی، باشنده ولسوالی سوکی ولایت کنر، در این مورد به رادیو آزادی گفت که اگر پسرش از لندن برای آنان پول نفرستد، هیچ منبع درآمد دیگری در داخل کشور ندارند.
اینجا حتی کار روزمزدی به ارزش یک روپیه هم پیدا نمیشود. کار و کسب وجود ندارد و با مشکلات زیادی روبهرو هستیم
او میافزاید: "پسرم در لندن است. اگر او با ما کمک نکند، اینجا حتی کار روزمزدی به ارزش یک روپیه هم پیدا نمیشود. کار و کسب وجود ندارد و با مشکلات زیادی روبهرو هستیم. همه افغانهای که در خارج اقارب دارند و از آنجا برایشان کمک میشود، وضعیت اقتصادیشان تا حدی بهتر است، اما کسانیکه در خارج کسی را ندارند، با مشکلات بسیار شدید اقتصادی دستوپنجه نرم میکنند."
یکی از باشندهگان ولایت کندهار که نخواست نامش در گزارش منتشر شود نیز گفت که در شرایط کنونی، تنها منبع مالی هزاران خانواده افغان، کمکهای بستهگانشان در خارج از کشور است.
