به گفتۀ این سازمان، بیشتر افغانهای برگشتکننده از ایران و پاکستان نه خانه و درآمد دارند و نه هم دسترسی به خدمات اولیه.
این سازمان کمکرسان اروپایی افزوده که با توجه به شرایط شکنندۀ افغانستان، در این میان زنان و کودکان با بیشترین خطرات روبهرو هستند.
موردهای برجسته شده در این گزارش، بخشی از روایت زندگی بازمحمد ۵۴ ساله است که اخیراً با خانوادهاش از ایران برگشته است.
او پس از حدود ۷ سال زندگی در ایران و کار در داشهای خشتپزی، چندی پیش به افغانستان بازگشت.
بازمحمد و خانوادهاش در اتاقی که سقفاش آسیبدیدهُ در شهر شبرغان ولایت جوزجان زندگی میکنند.
"همینجا از این یک اتاق ۱۲ صد افغانی کرایه میگیرد که نه در دارد و نه سر. از سقف آب چکک میکند که به آن نخ بسته میکنیم و زیر آن تشت میگذاریم تا آب به آن بریزد، بخاری، هیچ چیزی نداریم."
با وجود شرایط دشوار، بازمحمد روزانه مسیر خانه تا بازار را که حدود دو ساعت پیادهروی است میپیماید تا کاری پیدا کند و نفقۀ خانوادهاش را تأمین کند، اما اغلب دست خالی برمیگردد.
کسی نیست که کاری به من بدهد که صد افغانی بدست بیآوریم تا به شب فرزندان خود چیزی بیآورم.
"ساعت هفت پیاده حرکت میکنم حدود ساعت نه به چوک میرسم آنجا مینشینم، مینشنیم هیچ کار و بار نیست، معمولاً ساعت یک بجه پس پیاده به طرف خانه حرکت میکنم، کسی نیست که کاری به من بدهد که صد افغانی بدست بیآوریم تا به شب فرزندان خود چیزی بیآورم."
بازمحمد میگوید وقتی به خانه برمیگردد، با پرسشهایی از سوی چهار کودک زیر هفت سالش روبهرو میشود.
"میگویند بابا چه آوردی؟ سیب آوردی، انار آوردی؟ من میگویم چیزی نبود که بیآورم بعد داد میزنند و میپرسند چرا نیآوردی؟ میگویم نیست وقتی چیزی نباشد از کجا بیآورم بعد خودم هم به گریه میافتم که چه کار کنم هیچ چاره ندارم."
او میگوید که چهار کودکش لاغر و مریض هستند، اما به دلیل دوری کلینیک و نداشتن کرایه راه نتوانسته آنان را برای بررسی وضعیت سوءتغذیه به مرکز صحی ببرد.
روایت بازمحمد، داستان زندگی بیشتر خانوادههایی است که در سالهای اخیر از ایران و پاکستان به افغانستان اخراج شده اند.
