در معدن طلای «شیوا» که در حدود ۵۰ کیلومتری شمالشرق شهر فیضآباد، مرکز ولایت بدخشان، موقعیت دارد، دهها دستگاه ماشینآلات حفاری شب و روز در دامنههای کوهها کار میکنند.
بر اساس این گزارش، در این منطقه هزاران معدنکار از بخشهای مختلف کشور آمده و سرگرم استخراج طلا هستند.
شماری از باشندگان محل به خبرگزاری فرانسپرس گفتهاند که استخراج طلا بر زندگی آنان و محیط زیست منطقه تأثیر منفی گذاشته است
محمد امین، دهقان ۷۴ ساله که در درهٔ «پُلیزیریبان» زندگی میکند، میگوید که پیش از این، رودخانهٔ منطقه عمیق و آب آن پاک بود؛ اما پس از آغاز فعالیت معدن، آب رودخانه دیگر برای نوشیدن و حتی شستن بدن نیز مناسب نیست.
او میگوید که علفهای کنار رودخانه از بین رفته و به دلیل گرد و خاک، زراعت نیز دیگر امکانپذیر نیست.
به گفتهٔ او، پیش از این تا ۴۰ رأس بز نگهداری میکرد، اما اکنون تنها توان نگهداری حدود ۱۵ رأس بز را دارد.
امین میگوید زمین خود را در بدل ۲۰ هزار دالر امریکایی به یک شرکت استخراج معدن به اجاره داده بود، اما تنها نیمی از این مبلغ را دریافت کرده و شرکت نیز پس از پایان فعالیتهای معدنی، به وعدهٔ خود برای بازسازی زمین عمل نکرده است.
قدیر مُتفی، کارشناس امور معادن که در حکومت جمهوری مخلوع افغانستان مشاور و سخنگوی وزارت معادن و پترولیم بود، میگوید که پیش از استخراج معادن باید قوانین شفاف و مشخصی وجود داشته باشد.
"در بدخشان، قراردادهایی که وجود دارد یا استخراجهایی که انجام میشود، از یک سو متأسفانه نظارت بر روند استخراج دیده نمیشود. ما نمیبینیم که این استخراجها بر چه اساسی انجام میشوند، چه شرایطی برای آنها تعیین شده است، چه مقدار عواید جمعآوری میشود و این عواید در چه بخشهایی مصرف میشوند و در کدام پروژههای عامالمنفعه از آن استفاده میشود. این یک پرسش بزرگ است که تا هنوز حل نشده است. فکر میکنم شرایط بسیار مهم است؛ تا زمانی که منابع را بهگونهٔ منظم به منافع اقتصادی پایدار تبدیل نکنید، نمیتوانید از آن بهرهبرداری دوامدار داشته باشید. برای ایجاد این منافع اقتصادی پایدار، داشتن شرایط و چارچوبهای مشخص بسیار مهم است."
