د ویزو ستونزې، د کار نشتوالی، اقتصادي فشار او افغانستان ته د بېرته ستنېدو وېره د هغو افغانانو لوی سرخوږی دی چې دریمو هېوادونو ته د تګ په نیت په پاکستان کې میشت دي.
«تر ټولو سخته یې همدا ده چې وضعیت نامعلوم وي او انسان نه پوهېږي نور څومره وخت پاتې کېږي.»
لینا اماني ښايي فکر کاوه چې په پاکستان کې به یې انتظار لنډ وي، خو دا لنډ انتظار لومړی په میاشتو او بیا بالاخره په کلونو بدل شو.
څه کم پنځه کاله وړاندې، د ښځو د حقونو دا فعاله، چې د کابل د حقوقو له پوهنځي فارغه شوې، له کابل څخه ووته او پاکستان ته کډواله شوه.
خو هغه وايي، هیله یې دا وه چې ډېر ژر به درېیم هېواد ته انتقال او نوی ژوند به پیل کړي، خو د کلونو له تېرېدو وروسته لا هم له نامعلوم برخلیک سره مخ ده.
هغې ازادي راډیو ته وویل:"دا اوږد انتظار یوازې پر ما اغېز نه دی کړی، بلکې زما ټوله کورنۍ یې له سختو ستونزو سره مخ کړې ده. موږ یوازې غواړو چې زموږ وضعیت روښانه شي، تر څو خپل عادي ژوند پیل کړو."
هغه وايي، په افغانستان کې یې د خپلو فعالیتونو له امله ژوند له خطر سره مخ و، خو پاکستان ته له تګ وروسته یې ستونزې په بل ډول پیل شوې.
د ویزې ستونزه، د کار محدود فرصتونه او اقتصادي فشار د هغې د ورځني ژوند مهمې ننګونې دي."دلته زما په ګډون د ټولو لپاره تر ټولو ستره ستونزه د ویزو ده. موږ غواړو چې لږ تر لږه په پاکستان کې مو اوسېدل قانوني شي، د کډوالۍ کیسونه مو پروسس شي، د زدهکړو او کار فرصت راته برابر شي. زموږ لپاره تر ټولو مهمه دا ده چې له دې نامعلوم وضعیته بهر شو."
خو د کډوالۍ دغه اوږده موده یوازې د هغې اقتصادي وضعیت نه دی اغېزمن کړی، بلکې د زدهکړو پلانونه یې هم ورسره ځنډېدلي دي.
لینا وايي، غوښتل یې له لیسانس وروسته ماسټري وکړي، خو د کډوالۍ او نامعلوم وضعیت له امله یې دا هیله لا هم نیمګړې پاتې ده.
