د بلخ یوه اوسېدونکې، چې په خبره یې خاوند یې مړ شوی دی، له خپلو دوو درېیو ماشومانو سره تازه له ایران څخه راستنه شوې ده او اوس د خپل پلار په کور کې ژوند کوي؛ هغې ازادۍ راډیو ته وویل: «زموږ د کورنۍ وضعیت هېڅ ښه نهدی، کله کله آن د خوړولو لپاره څه نه لرو، ډېر د شرم احساس کوم چې ګورم کورنۍ مې اړتیا لري او زه ورته هېڅ نهشم کولی او د هغوی پر اوږو بار شوې یم.»
هغه وايي، د دوی په ګډون یې د کورنۍ د غړو شمېر ۱۳ کسانو ته رسېږي او د ټولې کورنۍ لګښتونه یې یواځې د یوه ورور له عاید څخه برابرېږي، چې ورځمزدوري کوي.
دا ښځه، چې نه غواړي نوم یې په راپور کې واخیستل شي، وايي ورور یې په ډېرې سختۍ د خپلې کورنۍ لګښتونه پوره کوي، خو دا سره له دې چې په مسلکي کارونو پوهېږي، په تېرو دوو کلونو کې د کار په پیدا کولو نهده توانېدلې.
ازادۍ راډیو ته یې زیاته کړه: «عاید نهلرم، هماغه یوه مړۍ ډوډۍ چې خورم، د شرم احساس کوم، هره مړۍ چې رااخلم، وایم خدایه، کاشکې ما هم کولی شول چې د دوی کور ته یوه مړۍ ډوډۍ راوړم یا مې یو کار درلودی، چې له خپلې کورنۍ سره یو ځای مې له خپلو ماشومانو سره دا ډوډۍ په آرام او ډاډه زړه خوړلی شوی.»
طالبانو د ۲۰۲۱ز کال په اګست کې پر افغانستان تر بیاواکمنېدو وروسته په تدریجي ډول د ښځو کاري فرصتونه محدود کړي دي.
په ډېریو دولتي ادارو کې له ښځو دندې اخیستل او د ۲۰۲۲ز کال په ډېسمبر کې په کورنیو او نړیوالو نادولتي موسسو کې هم د افغان ښځو پر کار بندیز ولګول شو.
دغه راز طالبانو د ۲۰۲۳ز کال په اپرېل کې د ملګرو ملتونو د افغان ښځینه کارکونکو پر کار هم محدودیت وضعه کړ او د همدغه کال په جولای کې یې په ټول افغانستان کې د ښځو د سینګارتونو فعالیت هم منعه اعلان کړ.
که څه هم د طالبانو حکومت ادعا کوي، چې په افغانستان کې د اسلامي شریعت په چوکاټ کې د ښځو حقوق خوندي دي، خو یو شمېر ښځې وايي، د دوی پر کار لګول شویو محدودیتونو داسې مهال د عاید ترلاسه کولو فرصتونه ترې اخیستي، چې کورنۍ یې له کم عاید او د ژوند له لوړو لګښتونو سره مخ دي.
په کابل کې یوه ښځه، چې پخوا یې د سواد زدهکړو د ښوونکې په توګه کار کاوه، وايي اوس مهال یې خاوند په یوه ښوونځي کې ښوونکی دی، خو د هغې لس زره میاشتنۍ تنخوا د دوی د اته کسیزې کورنۍ د اړتیاوو د پوره کولو لپاره بسنه نهکوي.
