دندې او معاشونه یې له لاسه ورکړي، له کاري چاپېریال سره یې اړیکې پرې شوې او د ورځې ډېره برخه یې په کورونو کې تېروي.
د کابل یوې اوسېدونکې چې د طالبانو تر بیا واکمنېدو مخکې یې په یوه دولتي اداره کې کار کاوه، وايي لا هم چې کله د خپل پخواني کارځای له څنګ څخه تېرېږي، هغه ورځې یې سترګو ته درېږي چې دنده یې لرله او خلک به د مشورې لپاره ورتلل.
هغې چې نه یې غوښتل په راپور کې یې نوم خپور شي، ازادي راډیو ته وویل: «ډېره زړهتنګه او خواشینې یم. کله چې د خپل پخواني کارځای له ودانۍ سره نږدې تېرېږم، ډېر اغېز راباندې کوي، ځکه دلته ما کلونه کار کړی، ښه دنده مې لرله. نکاحخطونه، تذکرې او د هغو کورونو عرفي اسناد چې زما له لاسلیک وروسته به یې اعتبار پیدا کاوه، ټول را په یادېږي. د جمهوریت پر مهال به د سیمو وکیلان ما ته راتلل او مشوره به یې غوښتله، اوس دا ټولې یادونې مې دردوي.»
د سمنګان یوې اوسېدونکې مېرمنې بیا د هغو ورځو یادونه کوي چې کار او زدهکړې دواړه یې د ورځني ژوند برخې وې.
هغې هم چې نه یې غوښتل په راپور کې یې نوم خپور شي، وویل: «هغه وخت چې طالبان نه وو، ما د ښوونکو د روزنې په انستیتیوت کې د ساینس څانګه لوستله. یوه ډېره ښکلې تیاره شینرنګې کورتۍ او لمن مې لرله او ورسره مې یو لاسي بکس هم و. کله به مې چې هغه کالي اغوستل، ډېر د خوښۍ او ویاړ احساس مې کاوه چې زه ځم او درس وایم، خو د طالبانو په راتګ سره مې زدهکړې نیمګړې پاتې شوې.»
د کابل د یوې بلې مېرمنې لپاره بیا د ۲۰۲۱ کال د اګست پنځلسمه د هغې د عادي ورځني ژوند د پای په معنا وه.
هغې تر دې مخکې په یوه نادولتي موسسه کې کار کاوه او د خپل معاش له لارې یې د کور لګښتونه او د ماشومانو اړتیاوې پوره کولې.
نوموړې د نوم د نه خپرېدو په شرط ازادي راډیو ته وویل: «د اګست تر پنځلسمې مخکې به سهار زه دفتر ته تلم او ماشومان مې ښوونځي ته. که څه هم د کور سرپرسته وم، خو په ژوند کې مې داسې احساس نه کاوه چې کومه لویه ستونزه لرم. له دندې به کور ته راتلم، د کور سودا به مې خپله اخیسته، میاشتنی معاش مې درلود، خپلواکه وم، خلکو ته مې پوهاوی ورکاوه او نورو ته مې هم ګټه رسېده.»
