در یکی از خانههای کابل، یک آرایشگر زن هنوز کار میکند؛ او حالا در خفا و با ترس، برای تأمین هزینههای زندگی خانوادهاش مشتری میپذیرد.
او که خود را ندا معرفی می کند می گوید ، بارها از سوی نیرو های طالبان هشدار گرفته و حتی وسایل کاریاش ضبط شده، اما به دلیل نداشتن منبع درآمد دیگر، مجبور به ادامه کار شده است.
مشکل خود را گفتم که من مرد و کارگر ندارم، سه دختر و پسر ده ساله دارم، مجبور هستم کار کنم، باز هم گوش نکردند
«خودم نان آور خانه هستم، آرایشگاه دارم و آن را بسیار به مشکل اینجا پیش میبرم، در همین بلاکی که ما خانه کرایه گرفته ایم، همینجا در خانه کار هم میکنیم. تا به حال سه دفعه از خود حوزه و امر به معروف به ما اخطار داده اند که کار نکنید، بعد من برایشان مشکل خود را گفتم که من مرد و کارگر ندارم، سه دختر و پسر ده ساله دارم، مجبور هستم کار کنم، باز هم گوش نکردند، یک اندازه وسایل آرایشی ما را هم باخود بردند، که بخاطر آن ضرر کردیم.»
وزارت امر به معروف و نهی از منکر حکومت طالبان نزدیک به سه سال قبل در ۳ اسد ۱۴۰۲ فعالیت تمامی آرایشگاههای زنانه در سراسر افغانستان را متوقف ساخت، براساس معلومات مسئولان اتحادیه پیشهوران افغانستان، در آن زمان حدود ۱۲ هزار آرایشگاه فعال بود که نزدیک به ۶۰ هزار زن در این بخش کار میکردند.
شماری از زنان آرایشگر در آن زمان گفتند که توصیههای این وزارت را رعایت کردهاند، اما مقامهای آن که مسئول اجرای مقررات و محدودیتهای اجتماعی بر اساس تفسیر طالبان از شریعت هستند، تأکید کردند که فعالیت آرایشگاههای زنانه از دید آنان با ارزشهای اسلامی مغایرت دارد.
